Twee typen verificatiecodes

Wanneer de code wordt gevraagd

Bij bestellingen en reserveringen per telefoon, per post en bij e-commerce vraagt de merchant om de CVC- of CVV-code. Daarmee controleert hij of degene die bestelt de fysieke kaart in handen heeft. Het is de enige controle die bij een card not present-transactie iets zegt over het bezit van de kaart zelf.

Wat u met de code doet, en vooral niet

Geef de CVC- of CVV-code alleen af tijdens een betaling. Betrouwbare bedrijven vragen er op geen enkel ander moment naar. Stuur de code niet per e-mail en voer hem niet in op een website waarvan u de herkomst niet kent. Zie phishing.

CVC-verificatie voor merchants

De code verlaagt het frauderisico bij bestellingen op afstand, maar is niet in alle gevallen verplicht. De praktijk is genuanceerder dan de regel doet vermoeden.

Hoe het is gegroeid

In de vroege e-commerceperiode, van 1999 tot 2005, was de CVC of CVV niet verplicht. Veel webwinkels accepteerden een transactie met alleen kaartnummer, vervaldatum en naam. Het systeem was toen nog niet volledig uitgerold en de fraudedetectie was beperkt.

Uitzonderingen in 2025

Visa en Mastercard staan ook nu nog transacties zonder CVC toe:

• Recurring betalingen. Na een eerste transactie met CVC mogen de vervolgbetalingen zonder code worden verwerkt.
• Merchant initiated transactions (MIT). Door de merchant gestarte betalingen, bijvoorbeeld voor een top-up of een herbestelling.
• Stored credentials. Opgeslagen kaartgegevens van terugkerende klanten.
• Bepaalde merchant category codes. Sommige categorieën, zoals nutsbedrijven, hebben meer ruimte.

Waarom het uitmaakt

Als merchant bepaalt u zelf of u de CVC uitvraagt. Zonder code kan een transactie technisch door, maar hij gaat dan vaak tegen een hogere interchange fee en onder strengere eisen aan uw risicomanagement. Drie cijfers op de achterkant van een stuk plastic bepalen zo een deel van uw tarief.