Home › Voorwaarden en kosten voor acceptanten
Productvoorwaarden en kosten voor acceptanten
Wie creditcards wil accepteren, tekent een contract bij een acquirer en betaalt provisie over elke transactie.
Een bedrijf dat creditcardtransacties wil accepteren en laten verwerken, sluit een contract met een financiële instelling: de acquirer. Dat kan een bank zijn, maar ook een andere instelling, meestal aan een bank gerelateerd.
Met dat contract aanvaardt de acceptant de algemene voorwaarden van de acquirer.
Wat de algemene voorwaarden regelen
De voorwaarden van de acquirer leggen vier zaken vast:
- de werkwijze bij kaartacceptatie;
- de voorwaarden waaronder de betaling gegarandeerd is;
- de financiële voorwaarden;
- de aansprakelijkheid.
Die tweede voorwaarde is de belangrijkste van de vier. Daar staat wanneer een geaccepteerde transactie ook werkelijk een betaling is. Zie ook het merchant agreement.
De rol van de processor
Zowel de acquirer als de acceptant kan de verwerking van de betaling via een derde partij laten lopen: een processor. Die partij staat niet in het contract van de ander, maar zit wel in de keten. Bij een storing merkt de acceptant dat als eerste.
Waar de provisie van afhangt
De kosten voor acceptanten bestaan vooral uit provisie: meestal een percentage van het transactiebedrag. De hoogte van dat percentage varieert met:
- de omzet van de onderneming;
- de snelheid waarmee de ondernemer de betalingen bijgeboekt wil hebben;
- handmatige of elektronische verwerking;
- het wel of niet beschikken over een EMV-terminal;
- de branche waarin de onderneming actief is.
Wat de acceptant aan de voorwaarden heeft
De algemene voorwaarden van de acquirer zijn geen bijlage bij het contract; ze zíjn het contract. De werkwijze bij kaartacceptatie bepaalt wat de acceptant moet doen om een transactie geldig te maken. Wie zich daar niet aan houdt, verliest de garantie die in dezelfde voorwaarden is geregeld.
De aansprakelijkheidsbepaling sluit daarop aan. Daar staat wie de schade draagt bij een betwiste of frauduleuze transactie: de acquirer, de issuer of de acceptant zelf. Dat is de bepaling die pas wordt gelezen als het geld al terug is gehaald.
Waarom het uitmaakt
Vier van deze vijf factoren zijn beslissingen van de ondernemer zelf. Wie sneller uitbetaald wil worden, betaalt daarvoor. Wie zonder EMV-terminal werkt, ook. De branche ligt vast, de rest is onderhandelbaar.
Dat maakt het provisiepercentage geen tarief maar een uitkomst. Wie het als tarief behandelt, vergelijkt aanbiedingen die niet vergelijkbaar zijn. Zie merchant service charge voor de opbouw daarvan.
Wat er naast de provisie op de factuur staat
De provisie is de grootste post, maar niet de enige. Naast het percentage over het transactiebedrag staan op een acquirerfactuur doorgaans vaste maandbedragen en losse posten per gebeurtenis. Zie prijsstructuur en interchange voor de opbouw van het percentage zelf.
Voor de vergelijking van aanbiedingen betekent dat het volgende: het percentage laat zich naast elkaar leggen, de rest niet. Een acquirer die een tiende procentpunt lager zit maar elke terugboeking apart in rekening brengt, is voor de ene acceptant goedkoper en voor de andere duurder. Welke van de twee u bent, hangt af van uw eigen cijfers en niet van de offerte.
Benieuwd wat er in uw betalingsverkeer te halen valt?
Een eerste gesprek is vrijblijvend. Daarna weet u of er genoeg te winnen is om een traject te starten.